Hugo deed mee aan de utrechtse singelloop 2014
Een maand voor de vakantie besloot ik het hardlopen weer op te pakken. In mijn achterhoofd hield ik de mogelijkheid open om in september met de singelloop mee te doen. Toen na een paar weken bleek dat het trainen beklijfde, besloot ik me ook daadwerkelijk in te schrijven. Mijn beste vriend Jasper had zich al lang geleden ingeschreven, dus nu zouden we eindelijk een keer ‘samen’ lopen. Dit waren we al eerder van plan, maar het ene jaar was hij geblesseerd, het andere jaar was ik niet aan voorbereiden toe gekomen.
Zo gezegd zo gedaan. Zondag 28 september 2014, togen Jasper en ik naar het evenement. Fiets mee, auto bij Jasper geparkeerd en samen op de fiets ernaartoe. Jaspers ketting liep eraf en aangezien dat met een dichte kettingkast niet 1, 2, 3 verholpen is heb ik hem geduwd. Ik was dus goed warm toen we aankwamen.
Bij de singelloop zijn er kraampjes met de letters van het alfabet erop waar je je bagage kunt achterlaten, dit is goed geregeld. Spullen daar gedumpt, en voordat we naar ons startvak (vak wit) gingen, nog even een zweet/polsbandje van het Reumafonds gehaald. In het startvak hebben we ongeveer een half uur in de zon staan wachten voordat we mochten vertrekken. Bij de startlijn hebben Jasper en ik elkaar succes gewenst en hebben we ieder onze eigen wedstrijd gelopen.
En wat voor een wedstrijd! Poeh, wat is 10 kilometer toch een eind. Ik had me voorgenomen om de eerste twee kilometer te gebruiken om warm te worden, daarna iets te versnellen en de laatste twee kilometer nog een schepje erbovenop, zodat ik mooi binnen het uur zou eindigen. Bij 1 kilometer zat ik op 6 minuten, en bij twee kilometer op ongeveer 13 minuten. Mooi op schema dus. Daarna versnellen. Althans, dat was het idee. Bij elk kilometerpunt even de tijd gecontroleerd, en ik bleek eigenlijk heel constant te lopen met steeds een paar seconden boven mijn schema om op een uur uit te komen. Het moest dus uit het laatste stuk komen.
Maar wat was het pittig. Het zwaarste deel van deze 10 kilometer vond ik nog de strijd met mezelf. Allerlei gedachtes gingen door mijn hoofd: ik red het nooit, dit is te zwaar, ik stop ermee, het is te ver, ik houd het niet vol, mijn benen doen pijn, moet ik nu kotsen of lijkt dit maar zo … Totdat ik dacht: ‘Als ik dit denk krijg ik waarschijnlijk gelijk, maar als ik het tegenovergestelde denk, krijg ik waarschijnlijk ook gelijk!’. Dit heeft me over drempel geholpen om steeds als ik een niet helpende negatieve gedachte had, daar een positieve gedachte tegenover te stellen.
De laatste kilometer heb ik geprobeerd nog even extra aan te zetten, maar ik was toen ook al best wel op. Uiteindelijk heb ik de 10 kilometer in 59 minuten en 47 seconden gelopen. Precies onder het uur. Doelstelling bereikt!
